YAZƏM
YAZƏM
Sükut hər sözdən daha dürüst danışanda
YAZƏM — bu jest, dil, daxili etirafdır ki, burada həssaslıq mədəni mövqeyə çevrilir.
Bu aynadır. O mühakimə etmir. O göstərir.
Həssaslıqda — bizim əsas gücümüz.
Silence
Donmuş bədənlər, uzaqlaşma, boğuq rənglər. Etirafdan əvvəlki daxili fasilə.
Tension
Deformasiya olunmuş bədənlər, aqressiv jest, daxili partlayış. Söylənilə bilməyən fəryad.
Ritual
Maskalar, qədim simvollar, arxetiplər, şaman kodları. Vizual dil vasitəsilə mənbəyə qayıdış.
Light
Ümid, istilik, qəbul. Çiçəklər, quşlar, yumşaq formalar. Bağışlama yolu ilə özünə yol.
YAZƏM aynadır. O mühakimə etmir. O göstərir. Onun gücü də buradadır.
Baki
Roza sənətə bulağa yaxınlaşan kimi gəldi — tələsmədən, minnətdarlıqla, içinə yönəlməklə. O, keçmişi inkar etmədi — onu yenidən dərk etdi. İqtisadiyyatı arxada qoydu, amma əsas olanı özü ilə apardı: struktur hissini. Sadəcə hesablamanı intuisiya ilə əvəzlədi. Onun emalatxanasında harmoniya nəfəs alır. Torpaqdan, yuxudan, otlardan, buludlardan boy verən formalar. Roza rəsmləri çəkmir — onları becərir. Onun hər əsəri bağça kimidir: vəhşi, səmimi, diri. O eşidir necə boya kətana yatır, necə parçalar susur, necə kölgə baxır. Rozanın əsərləri nə etirazdır, nə də etiraf. Bu əsərlər xatırladır: sənət sakit ola bilər. Qışqırmaq yerinə — kök sala bilər. Qayğıda. Ritualda. Qadında. O, bir məkan yaradır. Orada qalmaq olar. Orada özün olmaq — ağrıtmaz.
Şuşa
O formalar arasındakı qırılmaları yazır. Onun obrazları varlıq deyil — haldır. Əliyev reallıqla simvolik olanın sərhədinin ağrıya çevrildiyi yerdə işləyir. Onun rəsmi bir hekayə deyil — izdir. Azad olmağa çalışaraq insan olaraq qalmağın izidir. Onun fiqurları — artıq dözə bilməyən bir bədənə yığılmış daxili “mən”in qırıntılarıdır. Quşlar, maskalar, hibrid varlıqlar — fantaziya deyil, sıxışdırılmışın vizual dilidir. O, dünyanı çəkmir — bu dünyanın içindən necə kəsdiyini göstərir. Əsərlərindəki rəng əhvalı çatdırmır — narahat edir, silkələyir, ifşa edir. Xətt — hisslərin ağırlığı altında dağılmağa məhkum formanı saxlamaq cəhdidir. Sayyar cavab axtarmır. O, şəxsi ilə ictimai arasında yaranmış çatlağı qeydə alır. Bədənlə rol arasında. Olmaq istədiyinlə, olmağa icazə verilən arasında. Və məhz bu çatda — YAZƏM doğulur.
Baki
Mistifikator rəssam, şaman kodunun daşıyıcısıdır. O, arxetiplərlə, qədim simvollarla, qəhrəmanlarla və totemlərlə işləyir. Karaxa sadəcə rəssam deyil — vizual nağılçıdır, fiquru tilsimə, obrazı rituallara çevirən bir hekayəçidir. O, sağaltmır — köhnə yaraları açır və onlara baxır. Onun rəsm əsərləri — rasional düşüncəyə bir çağırışdır. O, yuxu ilə reallığın, transla mifin qovuşduğu yerdə işləyir. Onun qəhrəmanları sadəcə obraz deyil — aləmlər arasında vasitəçilərdir: şüuraltı ilə görünən, bədənlə ruh arasında. O, formayla yox — enerjiylə işləyir. Onun rəngləri ildırımqabağı dərinin titrəməsi kimi dalğalanır. O, qaranlıqdan qorxmur — onu ram edir. Çünki bilir: hər maskanın arxasında bir üz, və hər bir simvolun arxasında — şəxsi bir həqiqət dayanır.
