"Kölgələr"

Sən kölgələrin içində deyilsən — özün kölgəsən. Səni parçalayan səslərin xorunda ərimişsən. Heç bir üz həqiqi deyil — hamısı sənin uğursuzluqlarının, məğlubiyyətlərinin surətləridir. Əl uzadırsan — kömək üçün yox, çünki səssizcə batmaq artıq vərdişə çevrilib. Hər bir qaralama — unutmaq istədiyin şeydir. Hər bir rəng — boyayla örtülmüş bir kəsik. Oyanmırsan. Sadəcə gözlərini açırsan — yenidən ən çox qorxduğun şeyə baxmaq üçün: özünə. YAZƏM — aynada özünü tanımadığın, amma buna baxmayaraq baxmağa davam etdiyin andır.