Səyyar Əliyev

O formalar arasındakı qırılmaları yazır. Onun obrazları varlıq deyil — haldır. Əliyev reallıqla simvolik olanın sərhədinin ağrıya çevrildiyi yerdə işləyir. Onun rəsmi bir hekayə deyil — izdir. Azad olmağa çalışaraq insan olaraq qalmağın izidir. Onun fiqurları — artıq dözə bilməyən bir bədənə yığılmış daxili “mən”in qırıntılarıdır. Quşlar, maskalar, hibrid varlıqlar — fantaziya deyil, sıxışdırılmışın vizual dilidir. O, dünyanı çəkmir — bu dünyanın içindən necə kəsdiyini göstərir. Əsərlərindəki rəng əhvalı çatdırmır — narahat edir, silkələyir, ifşa edir. Xətt — hisslərin ağırlığı altında dağılmağa məhkum formanı saxlamaq cəhdidir. Sayyar cavab axtarmır. O, şəxsi ilə ictimai arasında yaranmış çatlağı qeydə alır. Bədənlə rol arasında. Olmaq istədiyinlə, olmağa icazə verilən arasında. Və məhz bu çatda — YAZƏM doğulur.