"İşıq lampası altında"

Bir zamanlar yaşamış olanın qırı­ğı. Üstündəki işıq — sanki bir cəlladın işığı, yavaş intihar səhnəsini işıqlandırır. Şüşələr — personajlardır: biri yalan danışır ki, sağaldacaq, digəri — xilas edəcək, üçüncüsü — artıq heç nə önəmli deyil. Boya dəri kimi soyulur. İçəridə — ucuz illüziya təbəqəsi ilə örtülmüş boşluq. O içmir belə — batır. Səssizcə, çirkli, davasız, faciəsiz. İnsan — ət kimi, ağrı damarlarıyla, yaddaşın buraxdığı göyərmələrlə. Adını silib. Üzünü də. Qalıb yalnız bir poza: əyilmiş, sınmış, unutqanlığa uzanan. Bu — dram deyil. Bu — gündəlikdir. YAZƏM — yüz dəfə ölüb, hələ də tərpənənlər haqqındadır.