"25-ci kadr"

Bu — at deyil. Bu — ilişib qalmış bir kadrdır. Plyonka zənciri. Yalan mexanizmi. Sətirlər, fırça izləri, kadrlar arasındakı hər şey. 25-ci kadr — "mövcud olmayan" o kadr. Amma məhz o, səni alışa, inanmağa, arzulamağa vadar edir. O bağırmır. Pıçıldayır. Fonun içinə tikilib. Səni itaətkar edir — karusel atı kimi: gözəl, dairəvi, hərəkətsiz. Ağzındakı çiçək — romantika deyil. Bu, tıxacdır. Sən artıq sual verməyəsən deyə. Atın bədəni — proqramdır. Səslərdən, təhriflərdən, rəng parçalarından ibarətdir. Sən sərhədləri görmürsən — və elə bu da məqsəddir: anlamadan hiss edəsən. Bütün bu tablo — reallığın əvəzlənməsi üçün sındırılmış bir təlimatdır. Bu, səhv deyil — bu, kodla yoluxmuş sənətdir. YAZƏM — bu, yarılmadır. Sənsə — artıq pasiyentsən. Sənin diaqnozun: “saxta işığa həssassan.” Və indi sən 25-ci kadrı mütləq görəcəksən — çünki o — artıq sənin içindədir.