YAZƏM
Əzab ritualları burada avtomatizmə çevrilib. Üz — maskaya, jest — təkrara dönüb. Həsrət parçalamır — sinəyə açarla bərkidilib. Bu obraz sanki anlamaq arzusu ilə danışa bilməmək arasında ilişib qalıb. Əlini reallığın boğazına sarıb — amma boğan onu yox, özüdür. Burada katarsis yoxdur. YAZƏM — gündəlik, ümidsiz müqavimətin ölü döngəsidir. Kobud, boz, maşın yağı qoxulu.