Ev

Ev — sığınacaq kimi yox, iz kimi. Adını deyəcək heç kimin qalmadığı bir ağrının izi. Var olmayanın kənarında dayanır, qırmızımtıl üfüqə bataraq — hər şeyin solduğu bir boşluğa, yaddaşdan başqa hər şeyin yox olduğu yerə. Forma hələ dayanır, amma içi — boşluqdur. Pəncərələr əyilib, dam sınmış, qapı açıqdır — amma qarşılamır. Daha çox yola salır. Bu — ev deyil, evin xatirəsidir. Torpaqdakı bir yara, və tüstü — istilikdən yox, yanmış zamandan qalır. YAZƏM — artıq evə dönmədiyin andır, çünki anlayırsan: artıq ev yoxdur. Sadəcə sən varsan. Və səndən qalan nə varsa.