Roza Muradova

Roza sənətə bulağa yaxınlaşan kimi gəldi — tələsmədən, minnətdarlıqla, içinə yönəlməklə. O, keçmişi inkar etmədi — onu yenidən dərk etdi. İqtisadiyyatı arxada qoydu, amma əsas olanı özü ilə apardı: struktur hissini. Sadəcə hesablamanı intuisiya ilə əvəzlədi. Onun emalatxanasında harmoniya nəfəs alır. Torpaqdan, yuxudan, otlardan, buludlardan boy verən formalar. Roza rəsmləri çəkmir — onları becərir. Onun hər əsəri bağça kimidir: vəhşi, səmimi, diri. O eşidir necə boya kətana yatır, necə parçalar susur, necə kölgə baxır. Rozanın əsərləri nə etirazdır, nə də etiraf. Bu əsərlər xatırladır: sənət sakit ola bilər. Qışqırmaq yerinə — kök sala bilər. Qayğıda. Ritualda. Qadında. O, bir məkan yaradır. Orada qalmaq olar. Orada özün olmaq — ağrıtmaz.